close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • SPRAWY HUMANITARNE I MIGRACYJNE

  •  

    Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (ang. United Nations High Commissioner for Refugees – UNHCR) jest Filippo Grandi, który 1 stycznia 2016 r. zastąpił na tym stanowisku António Guterresa (pełniącego tę funkcję przez 10 lat - dwie kadencje). Wyboru Wysokiego Komisarza dokonuje Sekretarz Generalny NZ, a następnie decyzję aprobuje Zgromadzenie Ogólne ONZ.

     

    Wysoki Komisarz realizuje swoje zadania przy pomocy Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Uchodźców, które jest  jedną z najważniejszych instytucji humanitarnych na świecie. Biuro zostało powołane do życia dnia 14 grudnia 1950 roku przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych. Od tego czasu dwukrotnie zostało nagrodzone Pokojową Nagrodą Nobla.

     

    Z pomocą około 7680 pracowników w ponad 125 krajach zapewnia ochronę i pomoc milionom uchodźców, osób powracających, osób wewnętrznie przesiedlonych oraz osób bezpaństwowych. Ponad 85 procent personelu Biura pracuje w terenie, często w trudnych i niebezpiecznych warunkach.

     

    Obecnie na świecie jest ponad 60 mln uchodźców, w tym nad ponad 15 mln bezpośrednią opiekę sprawuje UNHCR. Główne wyzwania dla UNHCR związane są z szybkim wzrostem potrzeb humanitarnych w Syrii i Iraku, a także na Ukrainie przy jednoczesnych niedostatecznych dostępnych środkach finansowych. Budżet UNHCR na 2016 wynosi ok. 6,5 mld USD.

     

    Więcej informacji na stronie www.unhcr.org i http://www.unhcr-centraleurope.org/pl/index.html

     

     

     

     

    Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji (ang.: International Organization for Migration, IOM) powołana została na mocy Rezolucji przyjętej 05.12.1951 r. na Konferencji Migracyjnej w Brukseli początkowo jako Intergovernmental Committee for European Migration (ICEM), międzyrządowy organ zajmujący się problemami wysiedleńców oraz pomocą uchodźcom i migrantom w Europie po II wojnie światowej. Aktualna struktura i nazwa Organizacji została wprowadzona w 1999 r. IOM ma swoją siedzibę w Genewie.

     

    Obecnie IOM, zrzesza 165 państw członkowskich i 8 państw o statusie obserwatora. Współpracuje także z licznymi międzyrządowymi m.in. ONZ i UE a także pozarządowymi organizacjami. Realizuje  ponad 1400 programów i zatrudnia ok. 6000 pracowników w 280 biurach na terenie ponad 100 krajów.

     

    IOM jest wiodącą organizacją zajmującą się problematyką migracji międzynarodowych. Współpracuje ze środowiskami migracyjnymi i rządami, w celu dostarczania i wdrażania rozwiązań problemów migracyjnych, przy poszanowaniu praw człowieka. Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji stoi na stanowisku, że legalne migracje z poszanowaniem praw człowieka przynoszą korzyść zarówno migrantom, jak i społeczeństwom, które ich przyjmują.

     

    Organizacja  prowadzi też działalność operacyjną w terenie, która koncentruje się na  współpracy, głównie z państwami rozwijającymi się i w okresie transformacji w dziedzinie zarządzania migracjami, m.in. poprzez tworzenie lub wzmacnianie narodowych mechanizmów instytucjonalnych w tej dziedzinie.

     

    Kolejną dużą sferą działalności są programy w dziedzinie zwalczania handlu ludźmi, a także podnoszenia świadomości w tej dziedzinie. Wiele tego rodzaju programów IOM prowadzi na Bałkanach, m.in. w Bośni i Hercegowinie, Bułgarii, Rumunii Mołdawii czy Kosowie.

     

    Współpracując z innymi organizacjami międzynarodowymi (m.in. ONZ, UNHCR, OCHA,), IOM: pomaga w sprostaniu rosnącym wyzwaniom związanym z migracjami międzynarodowymi; przyczynia się do lepszego rozumienia procesów migracyjnych; wspiera rozwój społeczny i gospodarczy poprzez migrację; dba o poszanowanie godności i zaspokojenie potrzeb migrantów.

     

    Biura IOM na wszystkich kontynentach wspierają rządy państw i społeczeństwa obywatelskie m. in. poprzez: dostarczanie szybkich rozwiązań w przypadkach masowej migracji; postkryzysowe programy powrotów i reintegracji; pomoc migrantom w drodze do nowych miejsc zamieszkania; wspieranie migracji zarobkowej pracowników; program dobrowolnych powrotów nielegalnych imigrantów; rekrutację wysoce wykwalifikowanych obywateli w celu powrotu do kraju pochodzenia; pomoc migrantom w trudnej sytuacji życiowej; szkolenia dla pracowników administracji państwowej; migracyjne programy opieki medycznej i zdrowia publicznego; upowszechnianie informacji na temat migracji; prowadzenie badań związanych z zarządzaniem migracjami i pomocą dla migrantów.

     

    Polska jest członkiem IOM od 1992 roku, natomiast biuro IOM w Warszawie istnieje od 2002 roku. Działalność w Polsce opiera się na porozumieniu IOM z rządem RP.

     

    Polska aktywnie uczestniczy w pracach  Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji. Przedstawiciele Misji RP, jak również delegaci z różnych instytucji krajowych, m. in Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Urzędu ds. Repatriacji I Cudzoziemców uczestniczą w posiedzeniach, a także warsztatach tematycznych IOM, organizowanych kilka razy do roku.

     

    Więcej informacji na stronie: www.iom.int i www.poland.iom.int   

     

     

    Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (ang. International Committee of the Red Cross, ICRC) jest założoną w 1863, niezależną organizacją zarejestrowaną w Szwajcarii, z siedzibą w Genewie.

     

    Na czele Komitetu stoi Prezydent, (funkcję tę sprawuje obecnie Peter Maurer), piastujący równocześnie funkcję Przewodniczącego Zgromadzenia, zwierzchniego organu ICRC. Organem wykonawczym Komitetu jest wyłaniany przez Zgromadzenie Dyrektoriat, kierowany przez Dyrektora Generalnego.

     

    Celem działalności ICRC jest „zapobieganie i łagodzenie cierpienia ludzkiego oraz ochrona ludzkiej godności, bez jakiejkolwiek dyskryminacji”, zapewnianie ochrony i humanitarnego traktowania ofiar wojen i przemocy zbrojnej. Komitet ma stały mandat międzynarodowy do podejmowania interwencji w sprawie więźniów i jeńców wojennych, rannych i chorych, w tym cywilów dotkniętych konfliktem. Świadczy także pomoc ofiarom klęsk żywiołowych, wypadków i epidemii w okresie pokoju, zajmuje się szerzeniem oświaty zdrowotnej i  organizowaniem krwiodastwa. W kryzysowych sytuacjach Komitet działa w ścisłej kooperacji z Międzynarodową Federacja Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.

     

     Do zadań Komitetu należą m.in. nadzór nad przestrzeganiem postanowień Konwencji Genewskiej z 1864 r. "o polepszeniu losu rannych w armiach czynnych" i innych norm prawa humanitarnego, popieranie rozwoju tego prawa i upowszechnianie wiedzy na jego temat, pomoc ofiarom konfliktów, poszukiwanie zaginionych osób, mediacje w konfliktach zbrojnych. Jednocześnie organizacja prowadziła i nadal prowadzi prace nad rozwojem i doskonaleniem międzynarodowego prawa humanitarnego, które doprowadziły w 1949 do podpisania czterech Konwencji Genewskich o ochronie ofiar konfliktów zbrojnych, a także do przyjęcia w 1977 dwóch Protokołów Dodatkowych do tych Konwencji. Trzeci Protokół dodatkowy do Konwencji Genewskich dot. nowego znaku dla Ruchu Czerwonego Krzyż i Czerwonego Półksiężyca został przyjęty 8 grudnia 2005 r.

     

    Działalność ICRC opiera się na następujących zasadach: (1) humanitaryzm - ochrona zdrowia, poszanowanie ludzkiej godności; (2) bezstronność – pomoc ofiarom niezależnie od strony konfliktu; (3) neutralność - brak zaangażowania po którejkolwiek stronie konfliktu; (4) dobrowolność - przynależność do organizacji jest dobrowolna, nieprzymusowa; (5) jedność - w każdym z krajów istnieje tylko jedna organizacja działająca w ramach Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca; (6) powszechność - działalność Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca jest rozpowszechniona na całym świecie; (7) niezależność - organizacja nie podlega pod żadną inną formację.

     

    Za swe działania ICRC trzykrotnie (1917, 1944, 1963) otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

    Działalność Komitetu finansowana jest z dobrowolnych składek wnoszonych przez rządy państw będących stroną Konwencji Genewskich, Narodowe Komitety Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca; organizacje regionalne, jak np. Komisja Europejska, oraz z innych publicznych i prywatnych źródeł.

     

    Polska należy do stałych donorów na rzecz ICRC, wspierających finansowo działania na Ukrainie i w Syrii.  

     

    Więcej na stronie: www.icrc.org

     

     

     

    Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i  Czerwonego Półksiężyca (ang. International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies- IFRCRCS) została powołana w 1919 roku w Paryżu (zwana była wówczas Ligą Stowarzyszeń).

     

    W skład Federacji wchodzą narodowe stowarzyszenia Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, m.in. Polski Czerwony Krzyż (PCK). Aktualnie Federacja liczy 190 członków i posiada ponad 60 delegatur na całym świecie. Na jej czele stoi Prezydent, którym aktualnie jest Japończyk - Tadateru Konoé.

     

    Codzienną działalnością Federacji zajmuje się Sekretariat z siedzibą w Genewie, którego praca kieruje Sekretarz Generalny -   Elhadj As Sy. Głównym organem zajmującym się określaniem strategii organizacji i podejmującym najważniejsze decyzje polityczne jest Zgromadzenie Ogólne. Składa się ono z przedstawicieli stowarzyszeń narodowych, wchodzących w skład Federacji.

     

    Decyzje dotyczące bieżącej działalności organizacji  podejmuje Rada Wykonawcza (Governing Board), która obraduje dwa razy do roku.  W jej skład wchodzi: Prezydent, Sekretarz Generalny, pięciu wiceprzewodniczących federacji, przewodniczący Komisji Finansów, przewodniczący Komisji Młodzieży; przewodniczący Komitetu ds. Audytu i Ryzyka oraz 20 narodowych stowarzyszeń.

     

    Federacja jest jedną z największych organizacji humanitarnych, dysponująca wielomilionową rzeszą wolontariuszy na całym świecie, działających w ramach narodowych  Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca. Jedyna w swoim rodzaju struktura organizacji, umożliwiająca niesienie pomocy za pośrednictwem narodowych stowarzyszeń znacznie zwiększa szanse z dotarcie z pomocą humanitarną do najbardziej potrzebujących.

     

    Główną misją jest zapobieganie i łagodzenie cierpienia ludzkiego oraz ochrona ludzkiej godności, bez względu na narodowość, rasę, płeć, przekonania religijne i polityczne.

     

    Działania IFRCRCS to:  ochrona życia i zdrowia;  zapewnienie poszanowania godności ludzkiej, zwłaszcza podczas konfliktów zbrojnych i w innych sytuacjach kryzysowych;  zwalczanie chorób i rozwijanie pomocy społecznej; aktywizowanie wolontariuszy i stała gotowość do niesienia pomocy; inicjowanie powszechnego poczucia solidarności ze wszystkimi, którzy potrzebują ochrony i pomocy. 

     

    Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca działa w oparciu o następujące zasady humanitaryzmu, bezstronności, neutralności, niezależności, dobrowolności, jedności i powszechności.

     

    Więcej informacji na stronie: http://www.ifrc.org

     

     

     

    Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (ang. United Nation Office for the Coordination of Humanitarian Affairs, OCHA) jest ciałem koordynującym w ramach systemu Narodów Zjednoczonych działania związane z pomocą humanitarną.

     

    W grudniu 1991 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło Rezolucję nr 46/182, dotyczącą wzmocnienia reakcji agend ONZ w sytuacjach kryzysowych i podczas klęsk naturalnych. Zgodnie z zapisami rezolucji, został powołany Koordynator ds. pomocy w sytuacjach kryzysowych (ERC - Emergency Relief Coordinator), a także Stały Komitet Międzyagencyjny (IASC - Inter-Agency Standing Committee), Instrument Wspólnych Apeli (CAP - the Consolidated Appeals Process ) i Centralny Fundusz na rzecz sytuacji kryzysowych (CERF - Central Emergency Revolving Fund) jako kluczowe instrumenty i mechanizmy koordynacji pomocy humanitarnej.

     

    Wkrótce później Sekretarz Generalny ONZ utworzył Departament ds. Pomocy Humanitarnej  i na kierującego departamentem powołał Koordynatora ds. pomocy w sytuacjach kryzysowych, nadając mu rangę Zastępcy Sekretarza Generalnego ds. Pomocy Humanitarnej. W 1998 roku Departament Pomocy Humanitarnej został przekształcony w Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA), na czele którego stoi Zastępca Sekretarza Generalnego ds. Pomocy Humanitarnej. Od stycznia 2015 roku funkcję tę pełni Brytyjczyk – Steven O’Brian.

     

    OCHA ma swoje siedziby w Nowym Jorku i Genewie, posiada również ponad 20 biur regionalnych rozmieszczonych na całym świecie, w miejscach gdzie mają miejsca kryzysy humanitarne.

     

    OCHA, jako ciało koordynujące w ramach systemu Narodów Zjednoczonych działania związane z pomocą humanitarną, zajmuje się całym spektrum różnych aspektów pomocy w sytuacjach kryzysowych. Działalność OCHA dotyczy reagowania i niesienia pomocy w sytuacjach powstałych w wyniku klęsk naturalnych oraz działalności wywołanej przez człowieka. OCHA pełni istotną rolę w monitorowaniu sytuacji na świecie oraz dostarczaniu pomocy technicznej i wsparcia politycznego w czasie kryzysów.

     

    OCHA stara się przewidywać i w miarę możliwości zapobiegać kryzysom humanitarnym jednocześnie dbając, aby programy pomocowe przyczyniały się do realizacji szerszych celów, zmierzających do zapewnienia zrównoważonego rozwoju i pokoju.

     

    OCHA pełni swoją funkcję koordynacyjną przede wszystkim za pośrednictwem Stałego Komitetu, któremu przewodniczy Koordynator ds. pomocy w sytuacjach kryzysowych. Wśród członków Komitetu są różne podmioty udzielające pomocy humanitarnej - agencje, fundusze i programy ONZ, Międzynarodowy Czerwonego Krzyża i inne organizacje pozarządowe.

     

     Instrument Wspólnych Apeli (Consolidated Appeals Process -CAP) jest głównym narzędziem służącym organizacjom humanitarnym do planowania, finansowania, wdrażania oraz monitorowania podejmowanej działalności w czasie sytuacji kryzysowych. Każdorazowo przygotowywany jest Wspólny Plan Działania, który wraz z apelem przedstawiany jest społeczności międzynarodowej i donatorom.

     

    Polska rozwija współpracę i wsparcie dla OCHA. Na działania humanitarne OCHA w Syrii w 2016 r. przekazała 2,2 mln złotych. W 2015 r. Polska wsparła działania Biura na Ukrainie oraz w Syrii kwotą 1,85 mln złotych. Polska od kilku lat pozostaje w gronie największych donorów, skupionych w OCHA Donor Support Group. Wspiera działania OCHA nie tylko finansowo, ale także politycznie, w tym na forum międzynarodowym w Genewie.

     

    Polscy strażacy współpracują z OCHA w ramach Międzynarodowej Grupy Doradczej ds. Poszukiwania i Ratownictwa (INSARAG). Ciężka grupa poszukiwawczo-ratownicza Państwowej Straży Pożarnej HUSAR posiada certyfikację INSARAG. Regularnie uczestniczy w ćwiczeniach oraz operacjach międzynarodowych,  w tym w 2015 r. wzięła udział w ćwiczeniach SimEx, które odbyły się w Lucernie. W tym samym roku Polacy byli jednymi z pierwszych ekip niosących pomoc po trzęsieniu ziemi w Nepalu. Wysoką pozycję w ramach Grupy potwierdza decyzja o przyznaniu Polsce organizacji w 2020 r., odbywającego się co pięć lat, Światowego Spotkania INSARAG.

     

     

     

    Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Ograniczenia Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi  (ang. United Nations Office for Disaster Risk Reduction (DRR) - UNISDR) zostało powołane w 1999 roku. Zastąpiło sekretariat Międzynarodowej Dekady Ograniczania Skutków Katastrof Naturalnych, ustanowiony w celu zapewnienia wdrożenia Międzynarodowej strategii ograniczania skutków katastrof przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne w rezolucji 54/219.

     

    UNISDR jest częścią Sekretariatu Organizacji Narodów Zjednoczonych. UNISDR wspiera wdrażanie, monitorowanie i przegląd Ramowego Planu działań z Sendai w sprawie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi,  przyjętego na  Trzeciej Światowej Konferencji ONZ w sprawie DRR w marcu 2015 (w Sendai w Japonii). Dokument ten jest politycznie wiążący i określa ramy światowych działań na rzecz DRR do 2030 roku. Zastąpił on Ramowy Plan Działań z Hyogo  na lata 2005-2015.

     

    Działania UNISDR opierają się na czterech priorytetach określonych w Ramowym Planie z Sendai: (1) zrozumieniu ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, (2) wzmocnieniu zarządzania DRR; (3) inwestowanie w ograniczenie wyzyska związanego z klęskami żywiołowymi, w szczególności na rzecz zapewnienia odporności i gotowości do skutecznego reagowania w przypadku wystąpienia klęsk żywiołowych; (4) oraz wdrażanie koncepcji “Build Back Better”.

     

    Na czele UNISDR stoi Specjalny Przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ ds. Ograniczenia Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi  (obecnie Australijczyk Robert Glasser). Biuro, w którym zatrudnionych jest ponad 100 pracowników ma swoją siedzibę w Genewie. UNISDR posiada także 5 biur regionalnych: w Nairobi, Panamie City, Kairze,  Bangkoku i Brukseli) i oraz delegatury w Addis Abebie, Ałmaty, Bonn, Incheon, Kobe, Nowym Jorku (przy ONZ), Rio de Janeiro i Suvie.

     

    Co 4 lata UNISDR organizuje tzw. Globalne Platformy Ograniczenia Ryzyka Związanego z Klęskami Żywiołowymi, tj. spotkania liderów i decydentów w sprawie polityk w zakresie DRR (najbliższa odbędzie się w 2017 r. w Cancun). Istnieją także analogiczne platformy regionalne i tematyczne.

     

    UNISDR informuje i łączy ludzi poprzez zapewnienie praktycznych usług i narzędzi, takich jak www.PreventionWeb.org, publikacji na temat dobrych praktyk, opracowań dotyczących  terminologii,  profilów krajów oraz przygotowany co dwa lata Global Assessment Report on Disaster Risk Reduction (ostatni przygotowany w 2015 r.).

     

    Więcej informacji na stronie www.unisdr.org

     

     

    Globalne Forum na rzecz Migracji i Rozwoju (ang. Global Forum on Migration and Development)

     

    Więcej informacji na stronie: www.gfmd.org

     

     

     

     

     

    Good Humanitarian Donorship (GHD) to międzynarodowa inicjatywa państw świadczących pomoc humanitarną, której celem jest wzmocnienie koordynacji i poprawa jakości działań humanitarnych, podejmowanych przez kraje członkowskie, m.in. poprzez opracowanie katalogu zasad określających standardy efektywnego świadczenia pomocy. Najważniejsze z nich odnoszą się do apolityczności świadczonej pomocy oraz dostosowania działań do skali i rodzaju potrzeb poszkodowanej ludności. W 2003 roku wypracowane doświadczenia ujęte zostały w dokumencie: 23 zasady i dobre praktyki świadczenia pomocy humanitarnej (ang. 23 Principles and Good Practice).

     

    Polska, będąca członkiem GHD od 2007 r., stara się stosować ww. zasady oraz aktywnie uczestniczyć w międzynarodowym dialogu dotyczącym świadczenia pomocy humanitarnej. Od lipca 2011 roku do sierpnia 2012 roku Polska wraz z Niemcami sprawowały przewodnictwo w GHD. Do jego priorytetów należało promowanie zagadnień związanych z przeciwdziałaniem występowaniu klęsk i katastrof poprzez budowanie lokalnych systemów bezpieczeństwa (disaster preparedness i disaster risk reduction).

     

    Więcej  informacji na stronie: http://www.ghdinitiative.org

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: