close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • Aktualności

    Informacje o aktualnych wydarzeniach i bieżącej działalności Przedstawicielstwa

    Organizacje Międzynarodowe w Genewie

    Informacje o organizacjach i innych strukturach międzynarodowych w Genewie, a także o zatrudnieniu w nich i zamówieniach publicznych

    Przedstawicielstwo

    Informacje o ambasadorze, strukturze przedstawicielstwa, zasadach odbywania praktyk i staży oraz dane kontaktowe.

  • METEOROLOGIA I OCHRONA ŚRODOWISKA

  •  

    Światowa Organizacja Meteorologiczna (WMO) jest wyspecjalizowaną Agencją ONZ. Została utworzona na mocy konwencji przyjętej w czasie XII Konferencji Dyrektorów Międzynarodowej Organizacji Meteorologicznej (IMO), która odbyła się w Waszyngtonie w 1947 roku. Konwencja weszła w życie w 1950 roku. W roku 2005 WMO obchodziła 50. lecie istnienia.

     

    Do podstawowych zadań organizacji należą w szczególności:

    • ułatwianie międzynarodowej współpracy w zakresie tworzenia sieci stacji do obserwacji meteorologicznych, hydrologicznych i geofizycznych;
    • promocja koncepcji tworzenia systemów służących do szybkiej wymiany informacji meteorologicznych oraz standaryzacji metod obserwacyjnych;
    • popularyzacja zastosowań meteorologii dla celów lotnictwa, marynarki czy rolnictwa;
    • wspieranie badań i szkoleń w zakresie meteorologii.

     

    W skład WMO wchodzą 183 państwa członkowskie. Struktura organizacji jest następująca:

     

    Światowy Kongres Meteorologiczny - zbiera się co cztery lata w formule przedstawicieli wszystkich państw członkowskich organizacji. Kongres przyjmuje program i budżet organizacji na nadchodzące czterolecie, mianuje członków Rady Wykonawczej, w tym prezydenta i wiceprezydentów oraz Sekretarza Generalnego. Kadencja Sekretarza Generalnego trwa cztery lata. XVII Kongres Meteorologiczny odbył się w Genewie w maju 2015 roku. W wyniku obrad, stanowisko prezydenta WMO przyznano ponownie przedstawicielowi Kanady: David Grimes, drugim zastępcą został Mieczysław S. Ostojski, a stanowisko Sekretarza Generalnego objął Fin- Petteri Taalas.

     

    Rada Wykonawcza WMO - skupia 37 dyrektorów narodowych służb meteorologicznych i hydrologicznych, którzy spotykają się raz w roku. Polska jest członkiem Rady Wykonawczej od 2008 roku (wybory na XV Kongresie), wcześniej była w latach 1971-75 i 1991-99.

     

    Sześć Grup Regionalnych (Regional Associations) dla Afryki, Azji, Ameryki Południowej, Ameryki Północnej i Karaibów, Południowo - zachodniego Pacyfiku oraz Europy spotyka się co cztery lata, w celu omówienia regionalnych aspektów programów WMO.

     

    Istnieje także osiem tzw. Komisji Technicznych składających się z ekspertów nominowanych przez państwa członkowskie. Do obowiązków każdej z komisji należy rozpatrywanie specyficznych problemów związanych z zadaniami Organizacji i przygotowywanie rekomendacji dotyczących m.in.: systemów podstawowych, instrumentów i metod obserwacyjnych, zastosowań meteorologii w rolnictwie, hydrologii etc.

     

    Sekretariat WMO, na czele którego stoi Sekretarz Generalny WMO, stanowi łącznik między narodowymi służbami meteorologicznymi. Spełnia funkcje administracyjne oraz informacyjne.

     

     

     

    Konwencja Bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (on the Control of Transboundary Movements of Hazardous Wastes and their Disposal). Polska jest stroną od 18/06/1992 (ratyfikacja 20/03/1992, podpisana 22/03/1990, UE jest stroną od 08/05/1994 r.).

     

    Głównym zadaniem Konwencji Bazylejskiej jest nadzorowanie wdrażania Konwencji Bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, najbardziej wszechstronnej globalnej umowy w sprawie odpadów. Konwencja, która ma 170 członków (państwa będące stronami Konwencji), ma na celu ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed szkodliwymi skutkami wynikającymi z wytwarzania, zarządzania, transgranicznego przemieszczania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych. Została przyjęta w 1989 r. i weszła w życie w 1992 roku.

     

    Konwencja bazylejska reguluje kwestie transgraniczne przemieszczanie się odpadów niebezpiecznych i innych odpadów stosując wobec nich procedurę "zgody po uprzednim poinformowaniu" (wysyłkach dokonywanych bez zgody jest nielegalne). Przesyłki do i z państw nie będących Stronami Konwencji są nielegalne, chyba że istnieją specjalne porozumienie. Każda ze Stron jest zobowiązana do wprowadzenia odpowiednich przepisów krajowych w celu zapobiegania i karania nielegalnego handlu odpadami niebezpiecznymi. Nielegalny transport odpadów jest przestępstwem.

     

    Przykłady odpadów regulowanych w Konwencji bazylejskiej: 

     

    • odpady biomedyczne
    • zużyte oleje
    • zużyte akumulatory kwasowo-ołowiowe
    • trwałe zanieczyszczenia odpadów organicznych (odpady TZO)
    • polichlorowane bifenyle (PCB), związki stosowane w przemyśle jako płyny do wymiany ciepła, w elektrycznych transformatorach i kondensatorach, także jako dodatki do farb, papieru samokopiującego, uszczelniaczy i tworzyw sztucznych
    • odpady chemicznych wytwarzane przez przemysł i konsumentów.

     

    Prawo decydowania w ramach Konwencji ma Konferencja Stron (COP). Członkami Konferencji są wszystkie Strony Konwencji. W trakcie posiedzenia tworzą politykę zarządzania procesem wdrażania Konwencji. Ponad to, Konferencja Stron może decydować o zmianach lub przyjęciu nowych instrumentów działania, takich jak protokoły, o ile uzna, że te mogłyby pomóc w osiągnięciu celów Konwencji. COP odbywa się co najmniej raz na dwa lata a decyzje podejmuje na zasadzie konsensusu. Ostatnia 12. Konferencja odbyła się w Genewie w dniach 4-15 maja 2015 r.

     

    Konwencja bazylejska w regionach Konwencja bazylejska ma 14 Regionalnych Centrów Koordynacyjnych. Centrum Koordynacyjne dla regionu Europy Środkowo-Wschodniej jest w Bratysławie. Zadaniem centrów tworzenie i realizacja regionalnych projektów dotyczących wdrażania Konwencji, jak również zapewnienie szkolenia i transferu technologii dla realizacji Konwencji.

     

     

     

    Konwencja sztokholmska  w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (Convention on Persistent Organic Pollutants (POPs) Polska jest stroną od 23/10/2008 (podpisana 23/05/2001, UE jest stroną od 20/12/2002 r.)

     

    Konwencja Sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych jest międzynarodową umową mającą na celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed działaniem substancji chemicznych, które pozostają nienaruszone w środowisku przez długi czas, szeroko rozprzestrzenione po względem geograficznym, gromadzą się w tkance tłuszczowej ludzi i kumulują się w środowisku, a ponad to mają negatywny wpływ na zdrowia ludzi lub na środowiska. Konwencja ta była przyjęta w 2001 r. i weszła w życie 17 maja 2004. Trwałe Zanieczyszczenia Organiczne (TZO) to związki chemiczne bardzo toksyczne, trwałe, posiadające duże zdolności do bioakumulacji oraz do przemieszczania się w środowisku na duże odległości.

     

    Celem Konwencji jest wyeliminowanie lub ograniczenie produkcji i stosowania wszystkich TZO produkowanych na arenie międzynarodowej (np. chemikaliów przemysłowych i pestycydów). Jej celem jest również ciągła minimalizacja oraz, tam gdzie to możliwe, ostateczna eliminacja niezamierzonego uwalniania TZO, np. dioksyn czy furanów.

     

    Substancje podlegające Konwencji sztokholmskiej to pestycydy, chemikalia przemysłowe, a także produkty uboczne. Są one podzielone w Konwencji na trzy kategorie:

     

    1. substancje przewidziane do całkowitego wycofania z produkcji, obrotu i stosowania, wymienione w załączniku A do Konwencji;
    2. substancje, których stosowanie jest ograniczone, do określonych celów, wymienione w załączniku B do Konwencji;
    3. substancje powstające jako niezamierzone produkty uboczne w wyniku działalności ludzkiej, wymienione w załączniku C do Konwencji.

    W sumie Konwencja sztokholmska obejmuje swoim zakresem 21 substancji.

     

    Ostateczną decyzję o włączeniu lub usunięciu substancji z listy w załączniku do Konwencji podejmuje Konferencja Stron Konwencji sztokholmskiej. Decyzja tak podjęta jest na podstawie oceny dokonywanej przez organ pomocniczy Konwencji, jakim jest Komitet Przeglądu ds. Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC). Komitet jest odpowiedzialny za ocenę czy substancja powinna być przedmiotem konwencji oraz za przygotowanie zaleceń dla Konferencji Stron Konwencji w tej kwestii (art.8).

     

    Konferencja Stron Konwencji sztokholmskiej jako jedyna ma prawo podejmowania decyzji co do kształtu Konwencji, środków jej implementacji czy włączania lub wyłączania substancji z zakresu Konwencji. Konferencje państw-stron Konwencji organizowane co dwa lata. Ostatnia 7. Konferencja odbyła się w Rzymie w dniach 19-23 października 2015 r.

     

     

     

    Konwencja Rotterdamska w Sprawie Procedury Zgody Po Uprzednim Poinformowaniu w Międzynarodowym Handlu Niektórymi Niebezpiecznymi Substancjami Chemicznymi i Pestycydami (On The Prior Informed Consent Procedure For Certain Hazardous Chemicals And Pesticides In International Trade). Polska jest stroną konwencji od 14 września 2005 r (przystąpienie), UE jest stroną od 14/02/2005 r.

     

    Celem Konwencji rotterdamskiej jest promowanie wspólnej odpowiedzialności oraz wysiłków jej Stron w międzynarodowym handlu niebezpiecznymi chemikaliami po to, aby chronić zdrowie i środowisko przed potencjalnym zagrożeniem, jak również przyczyniać się do ich przyjaznego wykorzystania dla środowiska naturalnego. Konwencja opiera się głównie na niewiążących prawnie przepisach Wytycznych Londyńskich na temat wymiany informacji dotyczących chemikaliów w handlu międzynarodowym Programu Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP), zmienionego w 1989 r. oraz na Międzynarodowym Kodeksie Postępowania w sprawie dystrybucji i użytkowania pestycydów, zmienionego w 1990 r. Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO). Przepisy te określają dobrowolną procedurę PIC, którą obecnie na zasadzie dobrowolności stosuje ponad 165 państw.

     

    Zgodnie z podstawową zasadą Konwencji wywóz zakazanych lub podlegających surowym ograniczeniom chemikaliów wymienionych w Załączniku III do Konwencji może nastąpić wyłącznie za zgodą po uprzednim poinformowaniu (PIC) strony dokonującej przywozu. Ustanowiono procedurę dotyczącą formalnego otrzymywania i upubliczniania decyzji państw dokonujących przywozu dotyczących ich zamiaru otrzymywania przyszłych transportów niektórych chemikaliów oraz zapewniania, że państwa dokonujące wywozu będą stosować się do tych decyzji. W chwili obecnej procedurze PIC podlega 36 chemikaliów. Konwencja ustanawia mechanizm umożliwiający dodawanie kolejnych substancji, pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów.

     

    Konwencja zawiera również przepisy dotyczące pomocy technicznej pomiędzy Stronami. Strony posiadające bardziej zaawansowane programy dotyczące zarządzania chemikaliami powinny udzielać pomocy technicznej, włącznie ze szkoleniami, innym Stronom, takim jak kraje rozwijające się, aby pomóc im stworzyć ich własną infrastrukturę i zdolności do zarządzania chemikaliami.

     

    Prawo decydowania w ramach Konwencji ma Konferencja Stron (COP). Konferencje państw-stron Konwencji organizowane co dwa lata. Ostatnia 7. Konferencja odbyła się w Genewie w dniach 4-15 maja 2015 r.

     

    Sekretarzem Wykonawczym wszystkich trzech konwencji bazylejskiej, sztokholmskiej i rotterdamskiej od 6 października 2014 r. jest Rolph Payet (Seszele).

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: